2.You know I'll take you to another world.

- Lilian Delux ?

W wielkich, srebrno-czarnych głośnikach rozbrzmiał głos Mr.Cravena, a z publiczności doszedł nas ryk mojego brata i jego zespołu.

Byłyśmy na przesłuchaniach do FlairSchool. Szkoły dla tych jedynych w swoim rodzaju, utalentowanych, najlepszych. W duchu nadal przeklinałam samą siebie, że tak łatwo uległam i zgodziłam się żeby w ogóle mnie tu przywieziono. Zaraz, czemu powiedziałam łatwo ? Chłopaki wylali siódme poty żeby mnie wyciągnąć z domu ! Oczywiście nie obyło się bez szarpaniny z Zaynem i resztą. Łapałam co się da, na futrynach zostały ślady moich paznokci, podczas ` podpierania` się szaf cała ich zawartość znalazła się na podłodze, rozbiliśmy lampę i wazon – gdybym nie wiedziała, że jakaś idiotka imieniem Nel tupnęła nóżką i nie chciała dać za wygraną, myślałabym że w moim domu popełniono szereg morderstw.

Znajdowaliśmy się w jakimś sporym mieście o dziwnej nazwie, której nie mogę sobie przypomnieć. Wyjątkowo świeciło słońce, a niebo było bezchmurne, co jest rzadkim widokiem w Anglii. Miejsce do przesłuchań było pod ogromnym, białym namiotem – paredziesiąt szczęśliwców zakwalifikowanych aż do tego poziomu stało na wielkiej scenie, a naprzeciwko nas siedzieli jurorzy. Był to drugi etap grupy muzycznej, do której ja się zgłosiłam. Pierwszy polegał na grze na instrumentach, drugi to śpiew. Z Lilian bez problemu przedostałyśmy się przez początek, bo fortepian, perkusja czy gitara nie sprawiały nam trudności. Oprócz naszego przedziału było jeszcze aktorstwo, malarstwo i tak dalej.

Nie obyło się oczywiście bez telewizji i publiczności, co przyprawiało nas o ból głowy i jeszcze większą tremę.

Moja przyjaciółka pewnym krokiem wysunęła się z naszego szeregu i podeszła do stojącego mikrofonu.

- Jaki utwór wylosowałaś ? - zapytała jedna z jurorów. Miała długie blond włosy, ale znowu moja pamięć mnie zawiodła i nie miałam pojęcia kim jest ta kobieta.

Brązowowłosa rozwinęła małą karteczkę i mruknęła zrezygnowana do mikrofonu :

- One and only.. Adele..

Oblała mnie fala gorąca, a ją zapewne jeszcze większa. Lilian miała bardzo wyrazisty, rockowy głos. Zwykle gdy musiała zaśpiewać piosenki takiego typu umywała ręce.

- Cóż. Piękny utwór. Jeśli śpiewasz tak dobrze jak grasz, z palcem w nosie powinnaś dostać się do naszej szkoły.

Z głośników zaczęły płynąć pierwsze akordy piosenki. Lilian zaczęła bujać się na prawo i lewo, nie wiem czy w rytm muzyki czy z nerwów.

Wstrzymałam oddech.

Na wielkim ekranie za publicznością pojawiły się pierwsze słowa utworu

jeszcze chwila i wejdzie

emgf ta niepewność !

` You've been on my mind,
I grow fonder every day,
Lose myself in time,
Just thinking of your face,
God only knows why it's taken me so long to let my doubts go,
You're the only one that I want `

Mój Boże ! Nigdy nie słyszałam, żeby tak dobrze śpiewała. Ryknęła głębokim głosem, a po pierwszym wersie publiczność zawyła i zaklaskała. Refren wyszedł jej jeszcze lepiej. Opinie jurorów były jak najbardziej pozytywne.

-Dobrze.. prosimy teraz Nel Malik.

Ni stąd ni z owąd serce skoczyło mi do gardła, krew uderzyła do głowy ; nie wiedziałam, co się dzieje. Czy idę, czy stoję, albo i leżę. Ale nie, poczułam w rękach mikrofon, więc chyba musiałam iść. Do głowy dochodziły mi różne dźwięki, krzyki, chyba Louis darł się że jestem jego małym marchewiątkiem. Nie kontrolowałam swojego ciała. Kompletnie. Zachowywałam się jak kukła, i miałam wrażenie że jestem w śnie. Byłam strasznie ciekawa, jaką mam minę – może się rozpłakałam ? Albo śmieje się jak szaleniec ?

- Dzii.. dzień dobry – wydukałam krztusząc się własną śliną.

-Nel, co wylosowałaś ? - tym razem głos zabrał sam dyrektor FlairSchool. Chyba. Oczy mi zaszły mgłą, więc nie wiele zdołałam rozpoznać. Wyciągnęłam z kieszeni małą karteczkę, wstrzymałam oddech i..

-Whitney Houston. I will always love you. - Tak ! Odetchnęłam. Jeszcze niedawno śpiewałam to sprzątając pokój i nie sprawiało mi raczej trudności.

- Przepiękny klasyk. Zaczynaj.

` If I should stay
I would only be in your way
So I'll go but I know
I'll think of you
Every step of the way `

Mały wdech i ..

` And I will always love you
I will always love you
You my darling you`

Śpiewając refren odważyłam się podnieść wzrok. Cała widownia krzyczała z entuzjazmem, co sprawiło że mój strach zamienił się w radość i wielka ekscytację. W jednym z pierwszy rzędów siedziało One Direction. Napotkałam wzrok Harrego – gdy zauważył, że na niego patrzę, wyciągnął dwa kciuki na przód i uśmiechnął się od ucha do ucha. Na jego policzkach pojawiły się gigantyczne dołeczki. Obok niego Niall i Louis wyprawiali jakiś dziwny taniec, a Zayn łapał Liama wpół i udawali scenę z Titanica. Ciekawe kiedy skapną się, że to nie ta piosenka była w soundtracku do tego filmu.

Skończyłam. Łapczywie wciągnęłam nosem i buzią upragnione powietrze, bo podczas śpiewania brakowało mi tchu.

- Nonono... coś niesamowitego. GRATULACJE ! - wykrzyknął jeden z jurorów. Myślałam że pęknę z dumy. Pozostali też powiedzieli mi same miłe słowa.

Po dwóch godzinach otrzymałyśmy wyniki. Znaleźliśmy się w grupie szczęśliwców, którzy dostali się do szkoły. Nie mogłyśmy oddychać ze szczęścia, ale także z powodu zmasakrowania naszych ciał przez One Direction. Zwalili się na nas jak tabun głodnych hien na padlinę, miażdżąc nas o podłogę.

_

Mój pokój wyglądał jak po przejściu tornada. Istne pobojowisko.

Cała zawartość szaf, szafeczek, pół, półeczek, szuflad, szufladek i innych zakamarków o których istnieniu zapomniałam znalazła się na podłodze. Chwała tobie, Lilian, zawodowy bałaganiarzu.

-COŚ TY TU ZROBIŁA ?! Poszłam tylko po picie i walizki ! Ileż mi to zajęło, 5 minut ?

-Wiesz, myślałam o zawodzie płatnego psuji porządku. - uśmiechnęła się szyderczo leżąc na stercie koszulek.

Słysząc mój krzyk do pokoju wpadł Niall. Oczy miał wielkości pięciu złotych (od autorki – nie wiem jaka w Anglii jest największa moneta, więc niech będzie stary, dobry, polski piątak :D), a na jego twarzy zagościł uśmiech od ucha do ucha.

-NA BOMBEEE ! - rzucił się w wir ciuchów, nurkując w nich coraz głębiej – ja tonę, Lilian, ja tonę ! Gulgulgul. Potrzebuje sztucznego oddychania! - po chwili wyłonił się z kolorowego morza tkanin z stanikiem przysłaniającym mu widok na świat. - Hej, to chyba nie są twoje usta.

Szybko zorientował się, co ma na głowie i go zdjął.

- EJ! Stanik z wydzierganymi pączkami ! A propos jedzenia... zrobiłem się głodny.

-W kuchni są owoce.

-A kiełbasa się znajdzie ?

Wyciągnęłam go z pokoju i zamknęłam drzwi. Oj biedna, niedożywiona dziecinka.

Szybko ogarnęłyśmy to co trzeba. W walizkach znalazła się prawie cała zawartość mojego pokoju – z wyjątkiem mebli i 'ministudia ' nagraniowego.

Jechaliśmy do tego ośrodka nie na miesiąc, czy dwa, nie dla zabawy i nie za darmo – to była prawdziwa, ekskluzywna szkoła z swego rodzaju eleganckim internatem. Tyle że przedział wiekowy nie był ograniczony, więc spodziewałam się niezłego miszmaszu. Artyści którzy ukończyli szkołę będą uczęszczać tylko na zajęcia takie jak śpiew czy sztuka, a osoby takie jak ja będą miały też lekcje typu chemia.. fizyka.(brr) . Znaczny plus odgrywa tutaj samowola uczniów, bo możemy wychodzić do miasta bez żadnych przeszkód, nikt nie pilnuje ciszy na korytarzach – przecież kto będzie miał czelność drzeć się na przykład na Rihannę, która postanowi urządzić w swoim apartamencie imprezę ?

Nikt.

Możliwość uczestnictwa w takim projekcie słono kosztuje. Gwiazdy z prawdziwego przypadku, znani w showbiznesie sami zostawali do niej zaproszeni – oczywiście ze zniżkami. Szare myszki takie jak ja, musiały być ustawione lub polecone przez kogoś sławnego.

Podczas szkoleń tego typu wyłoniło się wiele gwiazd, które stały się milionerami znanymi w całym świecie. Zayn więc uparł się, że jak na rodzinę Malików przystało i ja muszę zabłysnąć w showbiznesie. Jednak oprócz talentu trzeba mieć też szczęście, którego mi trochę brakuje.

Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek telefonu. Wyciągnęłam z kieszeni komórkę – na wyświetlaczu pokazała się nazwa..

Eric.

Tylko nie on. Czego tym razem chce ?

Odrzuciłam połączenie i rzuciłam urządzenie na łóżko. Nerwowo przechadzałam się w tę i z powrotem, a natłok myśli rozwalał mi czaszkę.

- Czy to.. ?

- Tak.

Telefon znów się odezwał. Tym razem odebrałam.

- Hej, kotku, widziałem cię w telewizji !

- Nie mam przyjemności z tobą rozmawiać.

- Ej Nel, przecież to co było jest przeszłością. Oj raz się zdarzyło. Ja cie kocham, nie ma dnia żebym nie myślał o naszych wspólnie spędzonych chwilach..

- Nie ma dnia, żebym nie myślała o tym co mi zrobiłeś – warknęłam z trudem powstrzymując się od rzucenia telefonem o ścianę. - Żegnam.

Czerwona słuchawka.

Eric Brooks. Członek kadry młodzieżowej piłki nożnej, w mojej starej szkole. Były kapitan.

Były chłopak.

Pół roku temu podczas imprezy u Lilian zachowywał się zbyt nachalnie – nie wiem, czy coś brał, czy był pijany czy nie – nie obchodzi mnie to. To nie usprawiedliwia tego co zrobił. Powiedziałam mu stanowcze Nie. W odpowiedzi zawlókł mnie w kąt. Wyzywał, bił, dopiero po paru minutach mój kolega z klasy zobaczył że coś jest nie tak. Pomógł, ale rana w pamięci pozostaje.

- Nel. Zapomnij o tym. Już więcej nie będzie cie nachodził. A nawet jeśli, to Harry z nim upora.

- Co ? Harry ?

- Nie, Jaś Fasola. Obudź się dziewczyno i zwróć uwagę na to, w jaki sposób na ciebie patrzy. Zresztą reszta chłopaków też chętnie dałaby mu w gębę.

Zdezorientowana uwagą o Hazzie wróciłam do zasuwania walizek. 

__________________________

Na początku chciałam bardzo podziękować za te 4 komentarze, dały mi takiego kopa, że za jednym zamachem napisałam ten rozdział.(chociaż nie wiem czy z ekscytacji nie spaprałam tego wszystkiego XD). Z całego serca wam dziękuję za tak miłe słowa. Bardzo wiele dla mnie znaczą.
Jak wiecie niedawno odeszła od nas wspaniała kobieta i artystka, jaką była Whitney Houston, dlatego ku jej pamięci postanowiłam, że Nel podczas przesłuchań wylosuje jej piosenkę.
Jeśli wy też dopiero zaczęliście ferie, to życzę wam udanego tarzania się po śniegu. Jutro ulepię z siostrą bałwany imitujące One Direction - Lou będzie zachwycony ze swojego nosa :D A bloggerom wracającym do szarej rzeczywistości jaką jest szkoła, życzę wytrwałości :)
___
P.s znowu o czymś zapomniałam xd Jak sądzicie, lepiej pisać rozdziały takiej długości czy krótsze ?

1.Now everything will change.

- Oddawaj ! Teraz moja kolej ! CO ?! TAKI JESTEŚ ?! Chce rozwodu ! - z dołu rozniósł się głos Harrego. Tych kłótni małżeńskich dziennie wysłuchiwałam od groma, jednak po pięciu.. ( góra dziesięciu !) minutach Louis dawał żonie, chociaż nie wiem kto pełnił tu rolę kobiety, soczystego klapsa w tyłek i wszystko wracało do normy. Tak, może to jest normą dla mnie, a dla większości fanek chłopaków marzeniem, ale cóż. Nie moja wina, że jestem plemnikiem tego samego mężczyzny co Zayn Malik, nie ?

Zsunęłam się z krzesła przy fortepianie i skierowałam na dół. Pokój brata znajdował się spory kawałek od mojego, ale ten ryk emocji było słychać w całym domu. Pewnie znowu grali w jakąś sieczkę. Bez pukania otworzyłam drzwi.

- Nie słyszę własnych myśli. - westchnęłam opierając się na futrynę. Żaden nie raczył się nawet na mnie spojrzeć, przecież rozwalanie głów zombiakom jest takie pochłaniające. Pierwszy ocknął się Niall. Podczołgał się do mnie na czworakach i przybrał swoją mine #249 - oczy kotka ze Shreka.

- Wiesz co, Nel, wyglądasz dziś ślicznie.

- Okej, do rzeczy.

- Mój brzuch zaczął wyć serenadę ! - teatralnie zapłakał i pogłaskał się po sadełku. Jak on to robi, pytam się, jak ?! Je więcej od reszty chłopaków razem wziętych, a i tak wygląda jakby był niedożywiony. Pozazdrościć.

- Dopiero wepchaliście w siebie całe dwa talerze góry naleśników. Studnie bez dna.

- Nel, kochanie moje ! - Louis poderwał się z miejsca, złapał mnie wpół i przerzucił przez ramię – chodzi do kuchni My Lady, zrobimy naleśniory. To znaczy ty zrobisz a ja popatrze, stoi ?

Próbowałam się wyrywać, ale żelazne ramiona chłopaka zacisnęły się na mojej talii.

Pana Tomlinson`a traktowałam jak drugiego brata. Przekomarzaliśmy się jak stare małżeństwo, ale jakoś mi to nie przeszkadzało. Zresztą, całe One Direction stało się częścią mojej zwariowanej rodzinki. Liam to taki drugi ojciec, zawsze opiekuńczy i pomocny, Niall stał się synkiem, wiecznie głodnym i zrzędliwym. O Zaynie już wiecie. Harry to rękaw do wypłakania się, brat, ojciec, przyjaciel, coś do pobicia jak ci źle, ktoś, z kim można przetańczyć całą noc na parkiecie, albo przez 24 godziny oglądać romansidła z udziałem Hugh Grant`a. Do wyboru do koloru.

Lou posadził mnie na wysokim, barowym krześle. Po jakże zawiłej kłótni w drodze z śmietniska zwanego pokojem do kuchni ustaliliśmy, że tym razem on popisze się swoimi umiejętnościami kucharskimi.

- Ladies and Gentlemen, zapraszam na kolejny odcinek serialu Gotuj z Louisem ! Dzisiaj zajmiemy się naleśnikami. Brzmi cudownie, prawda ? Hm. Więc... - cały czas mówił do wielkiej łyżki, służącej to podawania sałatek – Najpierw... Co najpierw? A tak. To coś, widziałem jak mama się tym zajmuje. - mruknął i wziął do ręki 'tajemniczy obiekt ' - Hyyyym. Co to takiego jest ?

Spróbował otworzyć ów przedmiot z kosmosu i całą jego zawartość wysypał na siebie.

- Hahahahha! Babo, to mąka. - schowałam twarz w dłoniach z trudem powstrzymując śmiech.

Po około dwóch godzinach męczenia się z piekarnikiem, wojny na jedzenie i walki z bitą śmietaną naleśniki były gotowe. Postanowiłam jeszcze trochę z nimi pograć, ale gdy player Harrego zjadł mojemu rękę odmówiłam dalszej rzezi.

Wróciłam do pokoju. Jedyne miejsce w nowym domu, z którym czuje się związana. Wprowadziliśmy się tu jakiś tydzień temu. Poprzednie mieszkanie było maleńkie.. dzięki talentowi Zayna sytuacja finansowa rodziny się polepszyła i teraz mieszkamy w pałacu, dosłownie. Z natury nie potrzebowałam bogactwa do szczęścia, ale darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby.

To miejsce było niespodzianką przygotowaną dla rodziców, mnie i Loli ( nieobecnej teraz, studiuje w innym mieście) przez brata. To wspaniałe z jego strony, ale moim zdaniem tamten dom nie był zły..

Mój pokój urządził tak, jak wyobrażałam go sobie w najskrytszych marzeniach. Fioletowo zielone ściany, wielkie akwarium, monumentalne łoże z baldachimem, komputer, telewizor i wszystko co niezbędne dla typowej nastolatki. Pomyślał o wszystkim, nawet czymś, o czym nigdy nie mówiłam że chce mieć. Mianowicie, w lewym rogu pokoju, na jego końcu, było duże 'wzniesienie', a na nim fortepian, gitara, perkusja, mikrofon i niezbędne nagłośnienie. Będę mu za to wdzięczna do końca życia.

Oboje odziedziczyliśmy smykałkę do muzyki po babci, która zabłysła w showbiznesie jako członkini sławnej w latach czterdziestych kapeli. Zayn idzie w jej ślady. Wiem, że byłaby niezmiernie dumna z wnuka, który jeszcze niedawno chodził po domu i załatwiał się po kątach, bo pielucha go denerwowała.

Po chwili zamyślenia z serii ` ah, ale ze mnie filozof `, siadłam na łóżku i włączyłam laptopa. Na komunikatorze pojawił się znak dostępności Lilian.

- Skajpajujemy ?

- Dzwonie. Zamknij drzwi

- POOOCHWAAALOOOONYYYY ! - w obrazie przechwyconym z jej kamerki łatwo można stwierdzić, że impreza na której mnie wczoraj zabrakło była przednia. - NELLY, SKARBEŃKU, PĄCZUSZKU, PUCI PUCI ! - wykrzyczała ogarniając z twarzy kasztanowe włosy i ścieniowaną grzywkę.

- Hej hej, mam zacząć żałować że mnie nie było ?

- Nie żeby coś.. ale było FA – NTA – STY – CZNIE !

- I widać że jeszcze nie wytrzeźwiałaś.

- Nic straconego ! Jeszcze kiedyś upije cie jak świnie, zobaczysz. Szkoda że wczoraj ci się nie udało przyjść..

Zeszłego dnia, jako Mummy, Sister, Grandmother (czy co tam oni wymyślą) Direction (chociaż jestem nią tylko jak muszę zrobić coś do jedzenia i gdzieś się z nimi pokazać) musiałam iść z bratem na galę rozdania nagród. Może dla jednych byłoby to spełnienie marzeń, ale ja wolałam tego dnia bawić się z przyjaciółmi. Cóż ..obietnica to obietnica..

- Hej, ziemia do Cookie. - nazywała mnie tak, gdy chciała się ze mną przekomarzać. Otóż pewnego dnia paparazzi przyłapali mnie i Harrego na 'służbowym ciachu' w kawiarni. Zrobili mi niekorzystne zdjęcie gdy wpycham sobie do buzi 10 wielkich ciastek naraz i robię zeza rozweselając przygnębionego wtedy towarzysza. Zdjęcie znalazło się w wielu brukowcach, wszystkich znanych mi serwisach plotkarskich oraz stronach takich jak WeHeartIt z podpisem

` Run, Harry, RUN !! It's Cookie Monster !`

Pogadałam z nią jeszcze chwile i umówiłam się na jutrzejszą próbę. Warto wspomnieć że mamy swój kanał na wielu stronach ` młodych talentów ` . Nagrywamy własne covery, czasem z udziałem One Direction. Dzięki temu zyskałyśmy ogromną ilość widzów. Ale z tego powodu powinnam się raczej złościć, niż cieszyć, bo gdy chłopaki nie mieszali się w tą sprawę jakaś połowa mniej ludzi nas subskrybowała.

Zarzuciłam na siebie dużą bluzę i wyszłam na dwór. Mieliśmy duży ogród, z stawem, małym sadem i altanami. Wszystkie drzewa były teraz ozdobione chińskimi lampionami, które oświetlały kolorowym strumieniem prawie każdy zakamarek miniaturowego lasku. Usiadłam na dużej huśtawce. Znowu rozmyślałam, jak to mam w zwyczaju, powieki przyjemnie opadały..

- BUUUUUUUUUUU !! - z tyłu jakiś chłopak mocno popchnął mnie w plecy, przez co wysoko uniosłam się z huśtawką. - Nie śpij bo cie okradną !

- Haroldzie ! Hańba ci ! Wiesz jak się wystraszyłam ?

- Hej, jesteśmy w końcu be ef ef, no nie ? - parsknął śmiechem i rozhuśtał mnie wyżej. - Ten, robisz dobre naleśniki. Naucz mnie, bo jak pojedziemy w trasę ktoś musi wyżywić Niall`a.

Przez chwile milczeliśmy. Powoli się zatrzymałam, bo stwierdziłam że mi zimno.

- Choć, idziemy do domu. - złapałam go za rękaw i skinęłam w stronę budynku. Chłopaki od paru dni mieszkali razem z nami. To niedługo się skończy, ale przyzwyczaiłam się do ich obecności. Rodziców z kolei nie było, bo służbowo wyjechali.

- Ej. Mogę cie o coś spytać, Cookie ?

Za ciasteczko dostał ode mnie porządnego kuksańca.

- Bo wiesz.. jest taka sprawa. Razem z chłopakami myśleliśmy czy nie pojechałabyś z nami do tej szkoły. Ty i Lilian. Macie predyspozycje..

O kurde ! Kompletnie o tym zapomniałam.

Miesiąc temu do Liama przyszedł list ze szkoły Mr. Cravena. Cała piątka została zaproszona do wzięcia udziału w kursie dla.. jak on to nazwał ? Hmm. Megautalentowanych. Hahahaha. Też mi coś. Niech jadą, okej. Pięciogwiazdkowy kurort wypoczynkowo - rekreacyjny, możliwość obcowania z światowej sławy gwiazdami – proszę bardzo. Ja tam nawet się cieszyłam, że Zayn ma taką możliwość. Ale po co tam taka niczym nie wyróżniająca się Nel ?

- Oj Hazza. Chyba Lou coś wam dosypał do tych naleśniorów. - zaśmiałam się i rozmasowałam rozbolałe nadgarstki od trzymania się łańcuchów.

- Mówię poważnie. - spojrzał się na mnie z taką powagą jak nigdy. Zaraz, czy to Harry ? - Twoi rodzice nie mają nic przeciwko. Mogą tam was przyjąć razem z nami, bo Zayn zajął się podrzuceniem im waszych filmików. Poza tym nie będziecie tam jedynymi, które nie są znane w showbiznesie. A Lilian się zgodziła..

- CO ?! Nienienie. Stop. Wiesz ile ona wlała wczoraj w siebie alkoholu ?! Jak można takie sprawy załatwiać z człowiekiem w takim stanie. Poza tym co z liceum, z moimi planami na przyszłość ?

- Tam czeka na Ciebie przyszłość. Z nami. - wyszczerzył się do mnie i przytulił, jak to miał w zwyczaju, powodując że brakowało mi tchu.

_______________

Huuuuuuuh ! * zipie * .Więc pierwszy rozdział już jest ! :D Kurde. Aż mnie palce bolą. 

Pewnie już widzicie mniej więcej zarys fabuły. Proszę was o wyrozumiałość, bo to jeden z moich pierwszych blogów tego typu.. Jak doszukacie się jakiś błędów rzeczowych / stylistycznych bardzo proszę o uwzględnienie tego w komentarzu, jeśli będziecie go pisać.(o co bardzo byłabym wdzięczna) Jestem otwarta na krytykę bo chcę być z dnia na dzień lepszym bloggerem.  Zdecydowałam się napisać blog o 1D, bo od jakiegoś czasu bardzo spodobał mi się ten zespół. Nie wiem o nich wszystkich ciekawostek typu ' Lou kocha marchewki ', ale obiecuje że się dokształcę.  : >

a, i zapomniałabym
Dziś natrafiłam na około 2-3 blogi, gdzie główną bohaterką jest siostra Zayna. Na prawdę, szkoda że akurat taki scenariusz w głowie sobie ułożyłam. Chciałabym, żeby to opowiadanie się czymś wyróżniło, ale trudno.. 

Bohaterowie.

Nel Malik - szesnastoletnia siostra Zayn`a. Wieczny żartowniś, czasem trochę ironiczna. Poczucie humoru nie ulatuje z niej nawet w najkrytyczniejszych sytuacjach. Pomocna, przyjacielska - z czasem staje się obiektem westchnień Harrego.

Liliana - należy do grupy przyjaciółek Nel. Zawsze czegoś szuka, nigdy nie może usiedzieć w miejscu. Otwarta i komunikatywna. Czasem jednak przez jej lekkomyślność wpada w kłopoty.

 Noemi - kolejna z grupy Nel, rówieśniczka. Podobnie jak Ona jest urodzoną artystką. Jest adorowana przez wielu chłopców, w tym przez jednego z członków One Direction.

 Camille - cicha i z początku szara myszka. Dzięki przyjaciołom odżyła na nowo i zaczął robić się z niej prawdziwy rudzielec, który wie czego chce.  ( zdjęcie wykonane w czerni i bieli, ale tak na prawdę na ognistoczerwone włosy i piegi). Miła, sympatyczna i pomocna.  

I oczywiście, 5 wspaniałych facetów, którzy są nieodłączną częścią tego bloga ! :)




                 

 Liam, Louis, Harry, Zayn i Niall.